مرد و موم

ظریفی گفت با مردی خردمند

چه سان مردم توانم کرد در بند

بدو گفتا که ا ی فرزانه دختر

بزن بر مرد خود چون غنچه لبخند

یقین با ناز و با شیرین ادایی

نشانی گردنش زنجیر پیوند

که زنها چون عسل مردان چو مومند

به هر شکلی که خواهی نرم گردند 
امان