اندرروایت سیری و گرسنگی

صدای  تیشه  فرهاد کوهکن  برخا ست 

چرا که سنگ  شده  هرگرم هزار ریا ل

شکار گو ر خر از سر گرفته  آن  بهرام

از آنکه گوشت به منزل نمانده یک مثقال

کبوتران حرم  یک به  یک شکا ر شدند

بزیر چادر و لا ی  قبا  و  سطل  زغال

پرنده های  خیابان  ز ترس تا دم  صبح

درون لانه نه جیک میزنند ونی پروبال

کلاغ وکفتر و گنجشگ و بلبل و طوطی

زترس کشتن وخوردن همه پریشان حال 

دگر میان  مسلمان  و گبر و بی  دین هم

تفاوتی   نکند  خوردن  حرا م و  حلا ل

چنان  به جان مرا تع  فتاده خرد و کلان  

که گا وواشترو استرنخورده اند به  حال

به دشت و کوه و به دریا دگر نمی بینی

نشانه ای زحیا ت وزماهی خو ش خال

خدای  قا در و دانا  هزا ر مرتبه  شکر   

که یک گرسنه نخوابد به خانه درهرحال