تکه ابر

تکه ای ابرم من

حاصلی نیست مرا

غم به بار آورم از سایه خویش

و بجای باران

که رها می کند این خاک سیاه

از غم تشنگی و بی آبی

من فقط تکه ای ازچادر خشک

به سرش اندازم

گاه گاهی شاید

مانع تابش خورشید شوم

و به شب جلوه نور مهتاب

مادرم دریاها

پدرم خورشید است

و من از قطره آبی که به پا میخیزد

متولد شده ام

با هزاران خواهر و برادر بسیار

ما زمانی که بهم پیوستیم

می توانیم که یک سقف شویم

بر سر مادرمان

وبباریم  به خاک

تا که از خاک سیاه

لاله ها رشد کند

و سیاهی برود

دل مادر سیراب

و رها گردد خاک

از غم تشنگی و بی آبی

ما اگر دست ندادیم به هم

ذره های تنمان

نه فقط با توفان

که نسیمی کوتاه

به هدر خواهد رفت

و دل مادرما ن خشک شود

و پدر از سر غیظ

آتش خشم و غضب

بر سرما ن می با رد  

همه را خواهد سوخت

ابر ها چون که به هم پیو ندند

و به با رند به خاک   

   بی گمان مادر شا ن دریا ها

زنده ماند بر جا

امان