تابستان

بهار رفت و هو ا گر گرفته از خو رشید

ز باغ پر زده بلبل شکسته شا خه بید

تنو ر خا ک شده گرم و داغ  و  آ ما ده

زند به سینه ی آن نانو ا چه بی تردید

خمیرنان بود ا ز لا له های خو نین د ل

به عمرخویش بجز رنگ خون که  ند ید

حکایتی ست که این لاله های زیبا را

به جرم خون دلش باغبان زبستان چید