روزی رسان

در سقف خانه مخروبه ای خموش 

گنجشگ کوچک ما خانه پی نهاد 

خرسند و با نشاط ، همراه یار خویش 

پر پر زنان به خانه امید پا گذاشت 

چندی گذشت به شب ها و روز ها

رفتند و آمدند 

در بامداد روشن یک صبح دلنشین 

غوغای زندگی ، در خانه سر گرفت 

از تخم های کوچک پنهان به زیر بال 

جیک جیک کنان  

گنجشگ های لخت و نحیفی برون جهید 

منقار زرد و کوچک و چشمان نیمه باز 

با ل های بی پر ، دائم فغان به سر

مادر گرسنه ایم ، مادر گرسنه ایم 

گنجشگ کوچک ما شد عیالوار 

از شاخه ای به شاخه دیگر پی شکار 

گه دانه ای ز گندم و گه خوشه ای ز جو 

گاهی شکار مور ضعیفی ز مرغزار 

رفتند و آمدند ، منقار پر بکار 

خرسند و بی قرار ، غافل ز روزگار 

در کنج دیگر این خانه خراب 

دشمن نشسته بود 

یک گربه سیاه ، آرام و بی صدا 

چشمش به جوجه ها ، دنبال فرصتی 

جان را دهد صفا 

در خانه جوجه ها ، مشغول بازی اند 

جیک جیک کنان به هر طرف از خانه می جهند 

خوش حال و مست و شاد 

در گیر و دار بازی و غوغا به ناگهان 

یک جوجه نحیف و ضعیف و بدون بال 

افتاد بر زمین ، آ هی کشید و مرد 

دشمن که چشم به دنبال طعمه داشت

از جا پرید ،

 او را گرفت به دندان و تیز رفت  

چندی که رفت

به کنجی نشست باز

سر را گرفت به سوی خدای خویش

آهسته گفت خدایا تو را سپاس 

روزی رسان کودک نوزاد من تویی

گنجشگ ما ولی ، چشمش پر آب شد 

اشک

اشک یک قطره باران از چشم 

آسمان دل اگر ابری شد 

بی گمان می با رد 

اشک تکدانه مرواریدی که نشانیده به دل 

صدفی سخت به عمق دریا 

اشک سوزدل شمع ، وقت سوزاندن پروانه 

به میخانه عشق 

اشک یک قطره ای ازآب وجود 

 میزداید غم و اندوه زدل  

وقت دیدارعزیزان ازشوق 

اشک چون جوهریک خامه که صورتگردل 

نقش احساس درون می نشاند بررخ 

اشک ، گفتار دودلداده به شب وقت سکوت 

اشک حرف دل و دلدار به هنگام وداع 

اشک چون قطعه الماس به سرحلقه گل درگلزار 

گاه برگشت سحر 

اشک پاک است و زلال 

سخن اشک همان حرف دل کودک نوپاست 

به هنگام زمین خوردن و درد 

یا زمانی که دل ازدوری مادرتنگ است 

اشک را باور کن 

اگر از سوز دلی ریخته شد 

همچو سیلاب ز جا برفکند 

هر چه بر راه نشیند از بن  

عمر واقعی

 

آهسته قدم بر سر خاکم بگذارید

آسوده ام از خواب مرا باز مدارید

من خسته ام از عمر هدر رفته به ایام

از لحظه خوابیدن من عمر شمارید