دلواپسی

من از چه  بوده و هستم  بحق  نمیدا نم

که راه  باطله  پیموده ا م  به  دورا  نم

کنون که عمرسرازیرگشته روبه تما م

از آنچه برمن وعمرم گذ شته حیرا  نم

به قصدعافیت ازخانه ام برون زده ا م

نه عا فیت به کف آ مد نه راه  درما نم

به خاک غربت و بیگانگی سپردم یا ر 

چرا که  دست شقاوت شکسته  پیما نم

دلم میانه راه است و در یمین و یسا ر

طریق  را حت  آ رام جا ن   نمید ا نم

د می ز درد فراق از خدا  گلا یه  کنم

به لحظه ای دگر ا ز گفته ا م  پشیمانم

چودرد وآه عزیزان به خانه می شنوم

از آ نچه  میگذرد د ر د لم  پر یشا نم

اگر چه دورنشستم زهرم آ تش و  دود

درون سینه و لیکن چو شعله سوزا نم

دلم به مهر و تنم مبتلا به درد  و لیک

خودم چو گوی به میدان هردو  ویلانم

خدای قادر دانا بیا به حرمت د و ست

از این چکا چک دلوا پسی تو برهانم

امان