کرامت عشق

دلم گرفته ا ز این مردمان پست و پلید 

که قدر عشق نداند صدای دل نشنید

هرآنکه ا رج نداند به دل کرامت عشق

صفای عاشق صادق کجا تواند دید

به گل چو آب دهد باغبان ز شیره جان

توان که غنچه زیبای آن به سر خندید

خدای عشق چنین هرزه گان بی مقدار

بود که ریشه آنان از این جهان بر چید

تو قدر خویش نگهدا ر زانکه در دل باغ

هرآنچه هرز رودبایدش ز ریشه کشید 

امان