سرای غیر

در کوچه ای سپید پر از لایه های برف

در لابلای شاخه بی برگ نسترن

مرغی به لانه خود آرمیده بود

سر را به زیر بال

پف داده سینه و پرهای رنگ رنگ

رفتم به سوی او که در آغوش گیرمش

شاید که از غم سرما رها کنم

سر بر گرفت ز بال و به شکوه گفت

دست از سرم بدارکجا می بری مرا

گفتم به خانه ی گرمم کنار خویش

سرما و برف بگیرم  ز جان تو

اشکی ز گوشه چشمش فرو چکید

با ناله گفت بدارم به حال خود 
این خانه خانه ی من است

این شاخ نسترن

گلخانه ی من است

میمیرم ار به خانه ی خود در کنار دوست

به زانکه گرم بمانم سرای غیر 

امان