مر غا بی سیاه

در برکه ای خموش

در زیر نور ماه

آنجا که رقص کند موج با نسیم

مهتاب بود و هوا نرم و دلپذیر

مرغابی سیاه

با رقص موج آب

هر سو روانه بود

در جای جای برکه ی خاموش میخزید

چشم انتظار یار

گاهی بر آسمان ، گاهی به قرص ماه

مانند هر شب و شب های واپسین

از راه آسمان ، پرپر زنان

بنشاند او کنار ، دلدار مهربان

آنگه به گوش یار ،
 نجوا کندحکایت مهتاب و عاشقان

تا نیمه های شب ، دلتنگ و بیقرار

چشمش بر آسمان ، دل شور انتظار

در نور قرص ماه ، یک لکه سیاه

بر آسمان نشست

آرام و بی صدا ،

آمد به سوی برکه نشیند کنار یار

ناگه سکوت دل انگیز برکه را 

شلیک یک گلوله و آهی بهم شکست

مرغابی سیاه سراسیمه پر کشید

صیاد شب ولی

شادان از آنکه دید

مرغابی سیاه

تنها پریده بود ، تنها بر آسمان

بی یار مهربان
امان