قناری و پروانه

یک روزبه شاخه ی گل ناز

سر داده  قناری خوش آواز

من عاشق گل،بوی بهارم

دلداده به نغمه خوش  ساز

من مست شراب گل نازم

در  سینه  بود  هزارها  راز

فریاد کنم  ز  بی   وفا یی

شوقم نبود  دگر  به  پرواز

افسوس که موسم گل آمد

پروانه   نمی پرد به سرباز