هرآنکه سفره سلطان به پا کند رنگین
به خواب غفلت بیچارگان رود سنگین
شراب تلخ بنوشد زیاده مست شود
دلش بدرد نیاید ز نالههای حزین
سرش به آخور شاهنشهان چو رفت فرو
کجا نگاه تواند به سفره مسکین
سپاس و شکر خدا را که خود مقرر کرد
مرا که راه نباشد به مردمی چون این
امان
امان
No comments:
Post a Comment