شوهر و جنگل

مردی کریه منظر و بد هیبت و صدا
می کوفت همسرش که توای زشت بی حیا
با شوهری چو شیرژیان خرس مهربان
دردت چه بود که رفتی به نا کجا
زن خنده کرد و بد و گفت مرد من
جنگل تو را سزاست تو حیفی کنار ما