سرم را چو بر شا نه ها یت نها د م
صبوری شکستم دل ا زدست دادم
شبی بود و یک آ سمان پر ستاره
در آغوش گرمت به نرمی فتاد م
به آوا ی شیرین غمم را زدودی
ز د ا مان مستا نه ات با ز زا د م
منم کو د ک بی قر ا ر تو مادر
به عشق تو ا م د ید ه ا زهم گشادم
بیا تا سر م را چو ا یا م د یرین
به آ ن شا نه ها یت گذ ا رم دمادم
امان
No comments:
Post a Comment