بامدادان

بامدادی دگر از راه رسید

همچو دیروز و پریروزو دگرصدها روز

دست و روئی زده برآب خنک

لقمه نا نی به دهان کرده فرو

پای در کفش و دوان جا نب کار

نکند دیر شود باز بمانم از روزی خویش

همه روزم شده یکسان و همی راه چوهم

نه فقط کار من است ، که هزاران چون من

عده ای نیزبه شب بیدارند و بخوا بند به روز

نه که ازبهر درآوردن نان ، یا که بیماری و درد

بلکه از بی عاری ،یا که از بی دردی،

روز ها خواب و به شب بیدارند

کارشان خوردن مال دگران ، نه که یک لقمه نان

هرچه را دید یقین خواهد خورد

آنچه را خواست دلش خواهد برد

زن و فرزند کجا ، دلبر و دلبند کجا؟

دلبرش مال و منال ، کودکانش اموال

لیک خرسند از آنست که هنگام سحر

یا زمانی که رود در بستر

سرگذارد بر مهر وبخواهد زخدا

تا ببخشد او را

و زهی خاطر باطل که خدا بخشاید

بی گمان داد ستاند و نشاند بردرد

به زمانی که نمیدانی کی؟

و به جا ئی که ندانی به کجاست !