سفربه سرزمین خاطره ها
امان بزرگ زاد
aman_arbab@hotmail.com
(این مطلب در اصل در هفته نامه "شهر ما" در تورنتو، شماره 541، نهم آوریل 2015) به چاپ رسیده است)
-------------------
فرصتی مغتنم پیش آمد تا درتورنتو (4 آوریل 2015)، به تماشای فیلم «دردنیای
توساعت چند است؟» با بازیگری هنرمند صاحب نام ایرانی ، خانم لیلا حاتمی ، یکی ازبازیگران
موفق فیلم «جدایی نادرازسیمین» ، فیلمی که برنده جایزه اسکارشد ، و نیزعلی مصفا
هنرمند شایسته، بنشینم. کارگردان این فیلم صفی یزدانیان است.
فیلم ، نشان
دهنده موفقیت احساس پاک واعتبارعشق های واقعی ونیزماندگاری دوست داشتن های بی
آلایش که ازدوران کودکی شکل گرفته ، با فیلمنامه ای ، به قول کارگردان آن ، واقعی
ازاتفاقاتی که بطورمعمول دراین گونه روابط احساسی رخ می دهد. فیلم بنا به
اظهارکارگردان ، با الهام ازبرخی ازدیدگاه های روانشاد علی حاتمی تهیه شده ودراین
رابطه علاوه برخانم لیلا حاتمی به عنوان نقش اول ، تعدادی ازاعضا ء خانواده آن
مرحوم ، ازجمله همسرونوه های اونیزدرقسمت های گوناگون نقش آفرینی کرده بودند.
این برنامه، به
همت کانون ایرانیان دانشگاه تورنتو و گروه «نه ما ، نه سینما»
تدارک دیده شده بود که با استقبال بیش از پانصد دانشجو و بازدیده کننده مشتاق وعلاقه
مند ، روبروگردید ، بنحوی که تعدادی ازتماشاگران، تا پایان ، مجبوربه ایستادن
وتماشای فیلم شدند.
![]() |
| جلسه پرسش و پاسخ با کارگردان در دانشگاه تورنتو - عکس از فیس بوک برنامه |
در پایان نیز، جلسه پرسش وپاسخ با کارگردان فیلم برگزار شد.
مانند هربرنامه اجتماعی ، متاسفانه ، درحاشیه نمایش فیلم
، نابسامانی هایی وجود داشت که برخی از آن ها مورد تائید برنامه سازان قرارگرفت و ازآن بابت ازتماشاگران پوزش خواستند
وپاره ای نیزازدید آنان پنهان مانده بود ، ازجمله سیستم صوتی سا لن که برای پخش
صدای فیلم وانجام مصاحبه بسیارابتدائی ونامناسب بود وبدلیل استقبال بیش ازظرفیت ، رفت
و آمد درزمان پخش فیلم ، ادامه داشت ودرنتیجه چراغ های ورودی های سالن ، درتمام
مدت روشن نگهداشته شده بود که خود به پائین بودن امکان دید کمک می کرد.
لطافت احساس بازیگرمرد وتلاش های او برای دستیابی به
محبوبه وکلنجارهای محبوبه با خود درپذیرش این تلاش ها وبه نمایش گذاشتن شرایط
زندگی ایرانیان ، درسال های پشت سرازنظرلباس های فرم زمان دبستانی و رویاها
ونیزاقدام با ارزش ودرنهایت اثرگذار مردعاشق ، درنگهداری ازتمامی لوازم و نشانه
های کوچک و بزرگ دوران کودکی محبوبه اش ، صحنه های خاطره انگیزونیزبا ارزشی را به
تماشاگرانتقال میداد.
درمجموع می توان فیلم را خوب وقابل توجه وبازیگرانش را
موفق ارزیابی کرد . بدون شک از گروه هنرمندان و کارگردان و نویسنده و دست اندرکاران
متخصص وبا تجربه وموفق غیرازاین نیز انتظارنمی رفت.
از زاویه دیگر برای بازدید کنندگانی هم چون من ، حضوردرمیان گروه عظیمی دانشجوی دختر و پسر جوان ایرانی و پرازشورو نشاط از یک سو ، یاد آورخاطرات دوران دانشجوئی دربیش ازچهل سال پیش بود و احساسی خوشایند و دلنشین به وجودم نشست و ازسوی دیگر، افسوس برای آن دسته ازجوانان و دانشجویانی که درسرزمین من درچنین شرایطی آزاد قرارندارند و برای دستیابی به لحظاتی شیرین وآرام بخش ، باید بهای سنگینی بپردازند.
درتمامی لحظات تماشای فیلم، به این تفاوت ها می
اندیشیدم و به این واقعیت که درسا ل های دور، ارتباطات دانشجوئی بدون هرگونه
آلودگی ودرگیری با مسائلی که امروزه جوانان با آن درگیرند ادامه داشت وازآنچنان
صداقت واعتباری برخورداربود که پس از گذشت سا ل ها به همان شکل ونسبت باقی مانده وهنوز،
هستند دانشجویانی قدیمی که تا پایان عمربه عنوان دوستان و یارانی صدیق به روابطشان
ادامه داده اند. لکن متاسفانه برخورد با ارتباطات دانشجوئی وبطوراعم جوانان وبگیرو
ببند های امروزی ، نه تنها به این اعتبارلطمه وارد کرده ، بلکه به عمق و ریشه آنها
نیز صدمه زده و روابط را زود گذ روبی محتوا ساخته است و به همین دلیل ازدوام واحترامات
چندان نیزبرخوردارنیست.
بر اساس یک تجربه شناخته شده و آنچنان که قدما گفته اند
، انسان را ازهرچه منع کنی بیشتر به آن حریص می شود ، این واقعیت درارتباطات
انسانی نیزصادق است ، روابط دانشجویان و بطورکلی جوانان با یکدیگردرکشورهای
گوناگون این واقعیت را نشان داده که ممانعت ازبا هم بودن زمینه را برای تلاش
درباهم بودن فراهم می آورد و دربسیاری موارد این تلاش بدون بررسی و تحقیق کافی به
عوارض ناخوشایندی منجرمی گردد ، درحالی که فرصت چهارسال با هم بودن و درکنار هم
گام برداشتن وبا تمامی خصوصیات یکدیگرآشنا شدن موجبات اتخاذ تصمیم درست و منطقی را
فراهم می آورد واین شرایطی بود که درگذشته برروابط جوانان حاکم بود و بخصوص
دردانشگاه نقش اساسی درتشکیل زندگی مشترک بسیاری ازدانشجویان ایفا می کرد وزندگی
های با دوام وموفقی را شامل می گردید.


No comments:
Post a Comment