هذیان

تصور کن زمانی میرسد کار

که جز مهر و محبت نیست با یار

همه با هم دگر هم کیش و همدل

به شیرینی سخن گویند و رفتار 

تصور کن که جنگ و دشمنی نیست 

به پایان میرسد کشتار و پیکار 

جهان لبریز میگردد ز شادی 

کسی را با کسی نبود دگر کار 

تصور کن همه سیرند و خرسند 

فراوان گشته محصولات بسیار 

همه سالم همه خندان همه شاد 

نه بیماری نه دکتر نی پرستار 

تصور کن دگر دود و دمی نیست

هوا مهتابی و روشن شب تر 

  به روز اندر ز خورشید جهانتاب

زمین و آسمان از نور سر شار 

تصور کن بیابانی دگر نیست 

همه باغ است و بستان است و گلزار 

زمین پوشیده از سبزینه دائم 

زمستان ها و تابستان چه پر بار 

تصور کن همه با علم و دانش  

دگر آموزشی هم نیست در کار 

نه ترس و وحشتی از باد و توفان 

نه میلرزد زمین نی سیل خونبار 

تصور کن کسی دیگر نمیرد 

ز جسم و جان نگردد هیچ کس زار 

خزان هرگز به گلها در نیاید 

کویر لوت هم گردد چمنزار 

تصور کن که حافظ باز گردد 

ز خواب ناز سعدی گشته بیدار 

تمام شاعران یکباره با هم 

چنین سر داده فریاد و به اسرار 

امان دیوانه ای هذیان چه گویی 

از این پرت و پلاها دست بردار