اند ر حکایت شب شکرگذاری

یک بوقلمون به دیگری گفت

امشب نتوان براحتی خفت

من در عجبم که این خلایق

از بهر چه شکر ایزدی گفت

گر در صددند تا خداوند

بگذشت و گناه هر یکی رفت

جان من و تو از چه ستانند

بیهوده و بی جهت بسی مفت 

گویند که مردمان پیشین

چون آمده اند و میخکی کفت

نسل پدران و مادر ما

هی کشته و خورده اند جفت جفت

اکنون شده رسم روزگاران

از ما بکشند و شکر می گفت

ایکاش که مردمان در آنروز

یک تن ز خودش نپخته یا پخت

می کشت و بخورد تا به امروز

خود را بخورد و شکر آن گفت